NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Co on tu, do cholery, robi?
IMPREZA Z OKAZJI UKOŃCZENIA SZKOŁY
Tak, numer zastrzeżony.
Mogą się pieprzyć.
Mam już internet i komórkę.
Rebe.
- Co? - Sprzedawaliście narkotyki w szkole?
To prawda, Valerio?
Wy dwoje.
Do środka.
- Dzień dobry, Azuceno. - Witaj, Begonio.
Chciałabym z tobą pomówić. Masz chwilę?
Złapałaś mnie w trudnym momencie.
Moja sprawa jest pilniejsza.
Najpierw porozmawiam z nimi...
Mogę cię pominąć i pomówić z zarządem.
Chcę się z tobą spotkać przez szacunek.
Zaraz wracam.
Cholera!
Muszę iść do domu Andera i zabrać rzeczy.
Potem zobaczę...
Mam takie oceny, że lepiej popełnić harakiri.
Naprawdę takie złe?
Na skali katastrof...
pożar Notre Dame,
Hiszpania na Eurowizji,
Madonna na Eurowizji
i moje oceny.
Lepiej się z tego śmiać, bo jeśli to wziąć na serio...
Nie skończę liceum,
nie mam Andera...
i jestem bezdomny.
Co?
Jedź ze mną do Nowego Jorku.
- Co? - Daj spokój.
Zawsze chciałeś podróżować
i mieszkać gdzieś, gdzie by cię nie znano.
Jeśli nie uda ci się to w Nowym Jorku, to gdzie?
Poszukasz pracy, nauczysz się angielskiego.
Co ja bym tam, cholera, robił?
Gdzie mieszkał?
To szaleństwo.
U mnie?
Na zdjęciach twoje mieszkanie jest wielkie jak Central Park.
Nie możesz prosić ludzi, których nie znasz...
Jak to nie znam? Przez jeden wieczór byliśmy zaręczeni.
Zresztą wy dobrze się znacie, prawda?
Nie przesadzaj. To było tylko seks.
- To znaczy... - Tylko seks.
Wszystko jasne.
To tymczasowe rozwiązanie.
Dobra, niech będzie.
Bez donosu nikt by nie wiedział.
Valerio i Rebeca sprzedawali dragi.
Polo zgłosił to dyrekcji.
Teraz jak robi dobrze, robi źle?
Samuelu, Guzmánie.
Chodźcie ze mną.
My?
Natychmiast.
A więc...
- Rozumiem, że wyrzucacie nas, ale ich? - Nic nie zrobiliśmy!
Ostrzegałam. Powiedziałam: zero tolerancji.
Po Świętach znowu zgotowaliście mu piekło.
Gówno prawda. Za tym stoi matka Pola.
Weszła do gabinetu przed nami. Mam rację?
Decyzja zapadła. Zostajecie wydaleni. Nie dostaniecie świadectw.
- Co? - Samuelu?
Daliście się sprzedać!
Sprawiedliwość, akurat! Chcecie kasy i władzy.
- Uważaj na słowa. - Bo co? Wydalicie mnie?
Samu, nie warto.
Co robisz?
Co on robi? Przestań!
- Co robisz? - Wyluzuj!
Już dość przemocy.
- Bronisz go? - Tak!
Mówił, że o nic was nie oskarżył.
I mu wierzysz?
Żeby mniej cię bolało przyjęcie stypendium jego matki.
Bo je przyjmiesz. Nawet za cenę stanięcia po jego stronie.
Skurwysyn.
Zapomnij o nim.
Nie udawaj niewiniątka.
Też chcesz mu rozwalić łeb tą butelką.
Przyznaj...
Gdybym zmienił liceum, nic by się nie zdarzyło.
To już nieważne. Musimy to jakoś naprawić.
Możemy...
Za późno. Już po wszystkim.
- To zakończenie nie jest fair. - Carla prawie się utopiła.
Niemal zmarła. Z jego, kurwa, winy.
Z mojej winy!
Z mojej winy, jasne?
Co ty, kurwa, opowiadasz?
Ecstasy miała ode mnie. Valerio nie chciał sprzedać.
Po twoim wykładziku zamierzał odpuścić.
Co? Nie wiedziałeś? To teraz wiesz.
Ale ty musiałeś od razu zrobić scenę.
Nie mogłeś znieść tego, że w końcu zrobiłbyś coś dobrego.
- Może pójdziesz sobie do domu? - Odezwała się Barbie obrończyni.
Albo idź prosto do więzienia.
Skończysz przy boku mamusi.
Kolejna rzecz, która nas łączy.
Też masz dobre relacje z przestępcami.
Jeśli tylko opłacają ci ubranie, restauracje, studia...
Ale ja to rozumiem, wiesz?
Trzymaj się blisko niego.
Co ci pozostanie, jak odejdzie?
Nic i nikt, kochana.
Pieprzony zastrzeżony numer!
Wcale nie wyglądasz źle. Przynajmniej pozornie.
- Nic nie pamiętam. - Normalne.
Nie, wcale nie.
Straciłam panowanie.
A ja ci w tym pomogłem.
- Wybacz. - Nie, ostrzegłeś mnie.
To mnie przykro. Słyszałam, że cię wyrzucili.
Przecież sobie zasłużył.
To nie była jego wina. Nie chciał mi nawet sprzedać.
Jasne.
Pierwszy przejaw zdrowego rozsądku od bardzo dawna.
Ale już za późno.
Cóż... Na razie.
Od dawna usiłuję się zmienić.
Usiłujesz.
Ale ci się nie udaje.
- Nigdy nie dojrzejesz. - Nie miałem z tym nic wspólnego.
Jesteś jak niemowlę,
które ciągle pakuje rączki do gniazdka.
Od 17 lat powstrzymuję cię przed porażeniem prądem,
ale to nigdy nie wystarcza.
Jestem jak matka.
Życzę szczęścia.
On zawsze wygrywa. Więcej tego, kurwa, nie zniosę.
Trzeba było odpuścić.
- Wywalili nas, a nic nie zrobiliśmy! - Może nie wczoraj,
ale pomyśl, co robiliśmy wcześniej, by uprzykrzyć mu życie.
Nie przepuściliśmy ani jednej okazji, by okazać mu nienawiść,
i to z całą mocą.
On nie wygrał. To my przegraliśmy.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Znam cię.
To, co zrobili, jest nie do przyjęcia.
Jest zasłużone.
Co? To nie może się tak skończyć.
- Przyrzekam, że... - Nie mieszaj się w nie swoje wojny.
Są też moje.
Dotyczą kogoś, kogo kocham.
Nie trać stypendium. To twoja przyszłość.
A co z twoją?
Nie jest ważna?
Mam 17 lat.
Mogę o niej zapomnieć na rok.
Hej.
Po rozdaniu świadectw pójdziemy na imprezę.
Będziemy się zajebiście bawić. Nic tego nie spieprzy.
Obiecuję.
Daj zapalniczkę.
Od kiedy palisz w pracy?
Te dzieciaki mnie wykończą.
Do końca roku mało czasu, ale chyba nie dociągnę.
Postąpiłaś nie fair. Wiesz o tym, prawda?
- Proszę, ty też? - Co mam ci powiedzieć?
Nie chodzi o sprawiedliwość czy niesprawiedliwość.
To dużo bardziej złożone.
Na moim miejscu zrozumiałbyś.
Guzmán i Samu nie zasłużyli sobie na to.
Skup się na tym, co ważne.
Na przykład na nauce.
Nie będę poprawiać klasówek.
Przestań wyjeżdżać z tą gadką o protekcji.
W twoim stanie każdy uczeń dostałby drugą szansę.
Nie będę marnować ostatnich chwil życia na książki.
Jak to „ostatnich chwil”?
Nie mam już nadziei. Ani na dłuższy, ani na bliższy czas.
- I... - Skąd to nastawienie?
Ktoś ci coś powiedział? Mnie nikt.
Mam tylko to.
Chwilę obecną.
Ale, kochanie...
Może też jutro.
Ale nie będę tracić czasu na naukę. Po co?
Nie akceptuję tego tonu rezygnacji.
Mamo...
Nie chcesz się uczyć? To czego chcesz?
Sam nie wiem.
Spędzić trochę czasu ze sobą.
Przygotowywać się.
Na moim miejscu zrozumiałabyś.
CZEŚĆ, YERAYU. MOŻEMY SIĘ SPOTKAĆ?
PROSZĘ, ODPISZ.
WSZYSTKO OKEJ? MOGĘ ZADZWONIĆ?
OD: MAMA TEMAT: DOBRE WIEŚCI!!!
Prawnik chce się spotkać w Maroku z mamą i bratem.
- Mówi, że ma dobre wieści. - Zajebiście.
Co, jeśli ten koszmar się skończy i wróci twój brat?
Póki Polo jest na wolności, nic się nie skończy.
Chłopie, odpuść już tego Pola. Zapomnij o nim w końcu.
Zjebał ci już rok szkolny, życie, wszystko.
- Jak zapomnieć? - Nabierz dystansu.
Skup się na tym, co ważne i co się liczy. Na rodzinie.
- Zrób to, co Guzmán. Idź do przodu. - Jasne.
Masz.
- Co robisz? - Zamknij oczy.
Załatwione.
- Niby co? - Polo już nie istnieje.
Jaki Polo? Nie znam żadnego.
- Hej, ja też nie! - Widzisz?
Podziałało.
Dasz serwetkę?
- Serio? Masz czelność się tu pokazywać? - Chcę się tylko wytrzeć.
A ja chcę, żebyś się wyniósł. Dla twojego własnego dobra.
Spadaj!
- Mamo! - Kochana, powiedz, że masz fajki.
Zapaliłabym nawet natkę pietruszki.
Co?
Nie uściskasz matki?
Tak lepiej.
Masz moją zapalniczkę?
Czemu nie mówiłaś, że wychodzisz?
Dzwoniłam rano kilka razy, ale nie odebrałaś.
- Kurde, to byłaś ty. - Jasne, że ja.
Ładnie pachniesz.
I pięknie wyglądasz.
Co?
Nic.
Kochana, znamy się.
Wyrzucili mnie ze szkoły.
Co takiego?
- Kiedy? - Teraz.
Przed chwilą.
I czemu?
Jak myślisz?
Kurwa mać.
Wiesz co? Pieprzyć szkołę.
Rozgarnięte dziewczyny nie muszą się uczyć.
Pokazałaś, że umiesz prowadzić rodzinny interes.
Na małą skalę, ale poradziłaś sobie zajebiście.
A więc od teraz działamy ramię w ramię, matka i córka.
Cześć.
Do jasnej cholery.
Potem się możesz pogniewać. Teraz wyjdźmy.
Wybacz, nie wiedziałam, co robić.
- Czemu nie możecie tego pojąć? - Możemy.
Ciebie wyrzucili. I co z tego?
Nic się nie dzieje.
Dostaniesz świadectwo w przyszłym roku. Ale ja nie.
- Tak trudno to zrozumieć? - Więc nie masz kolejnego roku.
Co chcesz zrobić?
Mama mówi, że chcesz pobyć w samotności. To gówniany plan.
Guzmán, wy mnie nigdy nie zrozumiecie.
W porządku, rób, co chcesz.
Nie chcesz się uczyć, to nie. Możesz nawet skakać ze spadochronem.
Ale się nie izoluj. Proszę.
Jeśli naprawdę umierasz...
Nie możesz ostatnich dni spędzić samotnie.
Bez rodziny, przyjaciół, Omara.
- Do cholery! - Zostaw mnie samego.
Dłużej tego nie zniosę.
Cześć, Polo. Wiem, że nie chcesz rozmawiać.
W porządku, ale proszę cię,
porozmawiaj z mamami.
Mogą sprawić, że Valeria przyjmą na nowo
i zapomną, co zrobił...
Nie ma sensu go karać, jeśli już dostał nauczkę.
Zadzwoń, kiedy będziesz mógł.
Proszę cię.
Co jutro założysz?
Nie idę.
Jedyni, którzy nie skończą liceum,
zasłużyli sobie na to.
A Guzmán i Samuel?
Chcieli nas rozdzielić.
Terroryzują cię od początku roku.
Jeśli nie masz odwagi stawić im czoła,
nie oczekuj, że będę stać i patrzeć, jak cię tyranizują.
Może ta koszula w pasy?
I niebieskie spodnie.
Świetne połączenie.
Co tutaj robisz?
Czemu taki jesteś?
Jak weszłaś?
Przy drzwiach nie ma kogo zmanipulować.
Kazałeś mi urządzić dom i czuć się jak u siebie.
Rozumiem...
To były dobre czasy.
Zatem usiądź i rozgość się.
Po co przyszłaś?
Przyszłam przeprosić.
Naprawdę.
Jesteś zajebistym facetem.
„Yerayu, jesteś zajebistym gościem. Wartym wszystkiego.
Każda zabiłaby, byle z tobą być...”
Poza tą, która to mówi. Już to słyszałem.
Mówię serio.
Ostatnie, czego mi potrzeba, to twoja litość.
- Idź już, proszę. - Dobrze. Nie zachowujmy się jak ofiary.
Ja ci się też nie podobam.
- Słucham? - Słyszałeś.
Nie podobasz mi się, ale ja tobie też nie.
Aha, a te ostatnie miesiące?
- To co? - Podoba ci się to, co uosabiam.
Pasuję do pięknego obrazka, jaki stworzyłeś
dla lajków od osób, które cię upokarzały, gdy byłeś innym Yerayem.
Twoje ciało, ubranie, zachowanie...
Stworzyłeś własną sieć społeczną, by być wielbionym.
Jestem dla ciebie tylko dodatkiem.
A ja chodzącym czekiem, który ocali wasze winiarnie.
Jak powiedziałam,
tylko udajemy, że się sobie podobamy.
Mimo wszystko miałam szczęście poznać prawdziwego Yeraya,
nie tylko tego z selfie.
I powiem ci, że to zajebisty facet.
Dużo lepszy niż ten wykreowany.
I każda dziewczyna zabiłaby, by z nim być.
Z wyjątkiem mnie.
A więc...
pieprzyć lajki.
I pieprzyć winiarnie.
Dość marnowania czasu na spełnianie oczekiwań innych.
Nie musisz niczego udowadniać.
A teraz... mogę cię przytulić?
Jako przyjaciółka. Bez manipulowania.
- Zdenerwowana? - Trochę, tato.
- Normalne... - Patrz, Omar.
- Jak się masz, mamo? - Dobrze.
Świetnie wyglądasz.
Ty też.
- Jak się czujesz? - Trochę zdenerwowana.
- Ale czym? No coś ty! - Cześć!
- Cześć. - Cześć.
Jaki przystojny.
Podoba mi się.
Hej, podejdź.
Twoi rodzice nie przyszli?
Zdaje się, że twoja rodzina
może odsunąć problemy na bok
i skupić się na tym, co ważne.
Zazdroszczę ci.
W dobry sposób.
W zły też.
I wyglądasz jak pistacja.
To dyskryminacja!
Po tym, co zrobiłem dla tej pieprzonej szkoły!
Zamierzam cię pozwać.
Proszę wchodzić.
Słuchaj, Venturo. Rób, co uważasz, ale zasłużyli sobie na wydalenie.
Zasłużyli?
W ostatni dzień szkoły? Proszę...
Rok pracy syna zaprzepaszczony w ostatni dzień?
- Lauro, Venturo, myślę... - Lucrecio, nie twoja sprawa.
Miałam nadzieję, że wstawisz się za Guzmánem.
- Ja? - Tak.
Twój ojciec jest wpływowy.
- Jeśli każdy się postara... - Dość!
Bardzo mi przykro.
Polo. Cześć, jak się macie?
Czemu mnie ignorujesz?
Jeszcze nie podpisali dokumentów.
- Pogadamy z mamami. - Cayetano.
Czemu ci zależy, by Valerio skończył liceum?
- Żeby pojechał z nami i... - I ocalił nasz związek.
Bo bez niego, my...
nie funkcjonujemy.
Polo, nie zaczynaj.
Nie zaczynaj.
Rozumiem. Jesteś pod dużą presją.
- Nie wiesz, co mówisz. - Nie.
Po raz pierwszy od dłuższego czasu wiem.
Przykro mi.
Co z Londynem? Z naszymi planami?
Widzisz? Tylko to cię martwi.
Londyn, nasze plany...
Nie jesteś zakochana we mnie,
ale w życiu, jakie miałem ci dać.
Czemu mówisz w czasie przeszłym?
Przykro mi.
Muszę iść.
Hej, co się stało?
Nic.
Poczekaj chwilę.
Zaraz wracam.
Teodoro.
Spotkamy się później u ciebie, żeby podpisać umowę?
Jasne. Cieszę się, że zmieniłeś zdanie.
Ceremonia rozpocznie się za pięć minut.
Tam jest.
Dziękuję. Przechodzimy do kolejnego punktu programu.
Cholera...
Pokaż, pomogę.
Kolejne uczennice, które przedstawię...
Co zrobimy?
Sama nie wiem.
Ja wiem tylko to, że chcę tego stypendium.
Ja też. Ale, Lu, my się sprzedajemy.
A więc go nie chcesz?
Jakim kosztem?
Niech wejdą na scenę zdobywczynie stypendium.
Duże brawa
dla Nadii Shanaa i Lucrecii Montesinos Hendrich.
Nagrodę wręczy Bill McKinley
w imieniu Columbia University.
Witam. Dzięki za zaproszenie. Cieszę się, że mogę tu być.
Gratuluję. Cieszymy się, że będziecie u nas studiować.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Dobry wieczór.
Chcę podziękować rodzicom i przyjaciołom, którzy są z nami
w tak wyjątkowym momencie dla nas i...
naszych kolegów.
Chciałabym...
Nie mogę.
- Powiedz to za mnie, Nadio. - Już zaczęłaś...
Cóż...
- Mówiłam, że... - Niech będzie.
Chciałam powiedzieć, że...
chciałabym... My chciałybyśmy...
zadedykować tę nagrodę
naszym koleżankom i kolegom.
Zwłaszcza tym, którzy siedzą z tyłu...
i z wielu powodów nie mogą do nas dołączyć
podczas tej ceremonii.
To, że nie możemy mieć ich przy boku,
sprawia, że ta chwila...
jest mniej radosna, niż chciałybyśmy.
To prawda. Bo powinnyśmy skakać z radości...
a tak nie jest.
Bo ta nagroda...
nam się należy.
Zasłużyłyśmy na tę chwilę.
Moi przyjaciele są tam...
z powodu wielu niesprawiedliwości,
w tym tej największej,
tej, która pozbawiła nas tu i teraz...
obecności Mariny.
Niesprawiedliwości...
które obydwie potępiamy.
To prawda.
Za te niesprawiedliwości odpowiada jedna osoba.
Polo.
Jak tam? Szczęśliwy?
Nie wierzę.
Nagrodę, którą przyjmujemy...
wymyśliły twoje mamy, aby wybielić ci wizerunek.
A my ją przyjmujemy, bo na nią zasługujemy.
Co powinnyśmy zrobić? Bo to się staje...
Skoro nagroda jest sporna, nie martwcie się.
Anuluję ją ze skutkiem natychmiastowym.
- Begonio... - Nie.
Zawsze pragnęłyśmy wspierać Las Encinas i wszystkich jej uczniów.
Kto wszedł do łazienki?
Omarze, nie mam całego dnia.
A nawet gdyby, to nie mam cierpliwości. Powiedz kto.
Nadia.
Oskarżasz własną siostrę?
Wiecie co? Osobie, na której bardzo mi zależy,
obiecałam, że dziś poświętujemy razem.
Że będziemy się świetnie bawić i nic tego nie spieprzy.
Chodźmy świętować do Teatro Barceló!
- Halo? - Samuelu.
Musisz przyjść na komisariat. To bardzo pilne.
Tato, idę do łazienki.
- Poczekajcie. - Dobra.
- Nie mamy pieniędzy. - Weźmiemy pożyczkę.
A więc?
Nie potrzeba ci Nadii w Nowym Jorku.
Co masz na myśli?
- Nie ośmielę się jechać sam. - Masz mnie.
Wow! Podobno to był tylko seks.
Kurwa...
- Co? - Wybacz.
Wybacz, jeśli nie zareagowałem, jak chciałeś.
I, owszem, to był seks.
Ale wiele dla mnie znaczył.
Gdy twoja siostra spytała, czy pojedziesz do Nowego Jorku,
odebrało mi mowę.
Mnie jej pomysł też wydał się szalony.
- I dla mnie to też nie był tylko seks. - Może dlatego powinniśmy to zrobić.
Gdy propozycja odbiera ci mowę, trzeba ją przyjąć.
Użyliśmy podstępu,
by zlokalizować twoją rodzinę i aresztować brata.
Przykro mi.
Przysięgam, że ja też nie wiedziałam. Mnie też zwodzono.
Zlokalizowano ich?
Twój brat czeka na repatriację.
Samuelu...
Podczas gdy zabójca zakłada garnitur i planuje ucieczkę.
- Przykro mi. - Słusznie. To też pani wina.
- Mówiłam, że mnie też oszukali. - Kto oszukał?
Powiem pani kto. Szefowie i koledzy.
Pieprzony system, dla którego pani pracuje i nie myśli nic z tym zrobić.
Dlatego to pani wina.
Cholera.
Wydrukowałem dokument, który nadesłałeś.
Jeśli chcesz go przejrzeć...
Nie.
Ale ty powinieneś go przejrzeć.
Tak.
Jest zmiana w ustępie trzecim czwartej klauzuli.
W kwestii zarządzania winiarniami?
Zamiast ciebie widnieje Carla.
Będzie wyłącznym zarządcą winiarni i wszystkich powiązanych aktywów.
Z chwilą ukończenia 18 lat. Wkrótce.
Zaraz...
Nie będziesz miał nic do roboty. Ja też nie.
Będę przyglądał się z boku.
A więc... Carla będzie zarządcą.
Yerayu, nie omawialiśmy wcześniej tej propozycji.
Teraz omawiamy.
Masz wybór.
Będziesz utrzymywany przez córkę
albo twój biznes upadnie
i sam się nie utrzymasz.
Ona jest bardzo młoda. Nie ma o tym pojęcia.
Dziecko, powiedz coś.
Powiem ci... żebyś przestał mi rozkazywać.
Słucham?
Mówię ci, że nie możesz już decydować, co mogę, a czego nie.
Skończyło się.
Będę robić, co chcę,
będę, kim chcę i z kim chcę.
Nie masz nade mną władzy.
A zatem?
Podpisujemy?
Wiesz, kto zawinił? Azucena.
Nie wzbudza w uczniach szacunku.
- Boi się ich i psuje ich. - To był głupi wybryk.
Niepotrzebnie anulowałaś stypendium.
Przynajmniej coś zrobiłam.
Gdyby nie ja,
ta dwójka, która znęcała się nad twoim synem, byłaby w szkole.
- Może sobie zasłużyłem? - Co takiego?
Nie opowiadaj głupot. Po tym wszystkim...
Zastraszanie, tweety, to, co napisano, wyrządzona krzywda.
I w dodatku osoba, która powinna...
Zabiłem Marinę, mamo!
- To był wypadek, ale ja to zrobiłem. - Dość bzdur.
- Begonio. - Na tym koniec.
Marina miała coś, co należało do Carli.
A ja chciałem odzyskać Carlę.
- Zamknij się. - Nie!
Cholera, mamo! Ciągle powtarzasz, żebym był mężczyzną.
Stawiał czoło problemom, był dzielny.
Właśnie to robię.
To ja zabiłem Marinę.
Nie mogę przywrócić jej życia.
Ani sprawić, by Samu i Guzmán dostali świadectwa.
Ale nie anuluj stypendium.
Niech ta gówniana historia zakończy się dla kogoś happy endem.
Proszę, zadzwoń teraz.
Proszę.
Azuceno? Cześć, tu Begonia.
Przepraszam, że dzwonię tak późno...
Chcę porozmawiać o stypendium.
Cześć.
- Widzieliście Samuela? - Nie.
Może zastąpimy didżeja i rozkręcimy imprezę?
Żadna muzyka nie pomoże zapomnieć o tym całym gównie.
Zostałam bez stypendium.
Kto ci kazał strugać bohaterkę?
- Teraz co? - Powtórzę pytanie, które mi zadałeś.
Gdzie jesteśmy teraz?
Jak to gdzie?
Jeśli nie pojadę.
Jeśli zostanę.
Czerpiąc inspirację z twojej odpowiedzi,
powiedziałbym, że w tym samym miejscu.
Ty i ja jesteśmy tutaj razem.
To dobrze, prawda?
Biorąc pod uwagę całe to zło.
Chyba.
Hej, sorry. Widzieliście Andera?
Nie, ale koniecznie go znajdź.
Wszyscy dziś kogoś szukają.
Na szczęście niektórzy już znaleźli.
Cześć, złotko.
Cześć.
Nie zaliczyłem liceum.
Ani ja.
Cóż, nieszczęścia chodzą parami.
Co zrobisz?
- Powtórzysz rok czy zaczniesz pracować? - Nie.
Mam okazję jechać do Nowego Jorku.
Naprawdę?
Tak.
Ale nie z siostrą, prawda?
Nie. To znaczy, tak.
Miało być z nią, ale po tym, co się stało,
cóż...
jadę z Malickiem.
Pomoże ci się zaaklimatyzować.
To brzmi bardzo dziwnie.
Zbyt idealnie.
To też.
Co sądzisz?
Ja?
Liczy się twoje zdanie.
Potrzebuję twojej opinii.
Tylko idiota przepuściłby taką okazję.
Jasne.
Dobrze.
Tak?
Żegnaj.
Cześć, przystojniaku.
- Nie teraz, Carlo. - Co nie teraz?
Nie wiesz, co chcę powiedzieć.
To może cię zaskoczyć, ale dużo myślałam i...
Co on tu, do cholery, robi?
Napisy: Joanna Gołąb